Hayatta ne kadar acı tesadüfler var. Bir doğum günü yazısının ardından bir vefat yazısı yazmak… Geçtiğimiz pazartesi günü sabah saatlerinde annanemi kaybettik. Evet kendisi biraz yaşlıydı, üstüne biraz da rahatsızdı ama bu acının dindirilmesinde bir nebze bile önemli değil. Her ne kadar öteler buudlu düşünmek istesek de her ölüm bizim için erken geliyor.
Hani insan bazı şeylerin yokluğunu zaman geçtikçe anlar ya ölümü yani bir kişinin yokluğunu zaman içinde kavramak çok acı. Hayat bizi alışkanlıklar içinde öyle bir yoğuruyor ki yanıbaşınızda bir kişinin yokluğunu dahi ilk etapta hissedemiyoruz.
Evet o artık yok. Kimden dua isteyeceğim peki? Kime “özel” selamlar söyleyeceğim? Büyükbabam olmadığı gibi onu anlatacak olan da yok artık. Takvim arkalarını bize anlatacak, eski manileri söyleyecek annanem yok artık…
Bayramlar bir tuhaf olacak mesela, ayrılıklar bir tuhaf, kavuşmalar bir tuhaf.
Daha öncede yakınımdaki kimselerden vefat edenler oldu ama ilk defa bir cenaze merasimini bu kadar yakından yaşadım. Artık ölümün soğuk yüzü ne demek çok iyi biliyorum…
Hocam yazı çok güzel ve çok anlamlı acınızı anlayabilyorum bir kaç ay önce bende annneannemi kaybettim ve o acının ne kadar derin olduğunu inanınki çok iyi biliyorum.Yazınızı okurken anneannemin o şirin suratı,o gülüşü ve en kötüsü ölümü ve onun cansız bedeni birden gözümde canlandı.Bir gün onunda,onun gibi iyi bir insanında o tabuta girip sonzuza kavuşacağı aklıma gelmezdi ama bu da yaşam şartlarının sonuncusu.Tekrar başınız sağolsun…
hocam başınız sağ olsun acınız büyük bunu biliyorum ama kendinizi harab etmeyin sizi çook sewiyoruz