Bugün ilsis modülünden öğrendiğim kadarıyla mesleğe başlayalı 3 ay 7 gün olmuş. Ama bana sorsanız sanki 10 yıllık tecrübem varmış gibi…Aristoteles tecrübe için “yenilen kazıkların bileşkesidir” demiş. Bu pek de tecrübe sayılamayacak kısa zaman diliminde bir öğretmen olarak en çok dikkatimi çeken şey öğrencilerin öğretmene bakış açıları oldu. Bundan dolayı da ilk yazımı da bu konuda yazmak istedim.

İlgilendiğimiz yaş kuşağında tam anlamıyla bir kişilikten bahsedemeyiz belki ama yine de çok farklı benlik algısındaki çocuklarla uğraştığımız muhakkak. Hepsinin kendine mahsus ayrı bir dünyası var. Hatta düşünce ve ilgi dünyalarını henüz yeni yeni kurdukları için hergün başka bir kişilikle veya kimlikle karşınıza çıkabiliyorlar. Bir gün “örtmenim ben size küstüm” diye omuz silkip güya sizi görmezden gelenler ertesi gün elinde bir demet çiçekle karşınıza çıkıp gözlerinizi yaşartabiliyorlar. Ama bu yaş kitlesiyle uğraşmanın bir güzelliği de bu herhalde. Her zaman sürprizlere açık olmalısınız…

Ama şuna inanıyorum ki hepsinin içinde “öğretmene” dair güzel hisler var. Karşılıksız sevme gayreti var. Çocukça sayılabilecek ufak menfaatleri saymazsak hepsi sizi karşılıksız seviyorlar. Veya karşılıksız nefret ediyorlar. Evet karşılıksız sevgi oluyor da karşılıksız nefret niye olmasın. Çocuk yüreklerinde nefret olmasa bile ona yakın sevgisizlikleri barındırıyorlar. Ama bu durumu düzeltmek çok kolay bir gülücük bir merhaba bile bazen onlara yetiyor. Aynı öğretmenlere yettiği gibi..

Bütün bu duygusallığın içinde mesleğe profesyonel olarak bakmak epey zor aslında. Çünkü ham maddeninde ürünün de insan olduğu bir iş bu. Duygu yönlendirmelerini çok iyi yapmanız gerekiyor. Yapılması gereken, başarılması gereken bazı hedeflerinizin olduğunu hiç bir zaman unutmamanız lazım. Arada bir şu meşhur yol haritamıza (planlar) bakıp yerimizi tespit etmemiz gerekiyor. Tabii bunun yanında büyük büyük laflar yanında bolca yer alan genel amaçlara da göz atmak yerinde olur sanırım. Bu akşam canım fazla yazmakta istemiyor aslında …