Gün geçmiyor ki bir internet komünitemizde sorun çıkmasın. Bir gün Sözlük‘te, bir gün Pilli‘de, bir gün Blograzzi‘de … Yönetime isyan bayrağını çeken istemezukçular mı istersiniz, bir adım geri çekilip ciğerden bir sesle “tüü Allah belanızı versin” diyenleri mi istersiniz, “buralar eskiden hep yeşillikti”, “maziye bak ne kadar şendik” diye hayıflananları mı istersin dolu…

Bu ayrılıkçı blog gerillalarının ortak yönü aşırı tepkisel hareket etmeleridir. Binlerce üyesi olan sistemler ile kendi sitelerini/bloglarını karıştırıyor olmalılar ki “o niye yok”, “bu niye olmuyor” diye çocukça mızıkçılığa başlayıp kazan kaldırıyorlar. Efendiler dikkat buyurun şehrin sorunları sizin evinizdeki sorunlar kadar kolay halledilemiyor. Kaldı ki daracık hanelerimizde dahi halledilemeyip hanenin viran olmasına sebep veren problemler olmuyor mu?

Bir diğer ilkokul üç tepkisi de “bunlar var ya bunlar” deyu işaret parmağını hararetli hararetli sallayıp “kendileri zevk-i sefa içinde yaşayıp sistemlerini geliştiren insanları köle gibi kullanıyorlar” oluyor. Daha dün öve öve bitiremedikleri kişilere zimmetine para geçirmiş üçüncü dünya ülkesi diktatörü muamelesi yapmaktan zevk duyuyorlar.

İnsanların hususiyle milletimizin güzide insanlarının yapmaktan çok yıkmaya meyilli oldukları genel bir sosyolojik ve psikolojik gerçek. Hatta bu yıkıcı psikolojinin en marifetli olduğu konu da kendisi gibi olanları çabucak bulmak ve gruplaşıp önümüze gelene üç tekmecilik oynamaktır. Burada onların tarzını kullanarak “Bunların hepsi meşhur olmak peşinde koşan biçarelerdir. Hâlbuki şöhret afettir.” diye nasihat verecek değilim. Çünkü insanların bu kadar rahatsızlıkları olmasa ayağına basılmış gurk civciv gibi ciyaklamazlar. Muhakkak haklı oldukları yönler var. Benim de onlara benzer bazı şikâyetlerim var. Fakat bu heyecanlı arkadaşlara “Hele otur bi soluklan yigenim “dememiz icab etmektedir.

Herkesin hataları olabildiği gibi söz konusu komüniteleri yöneten insanların da hataları vardır. Fakat onların üzerine tazyikli su fışkırtan panzer misali yürümek de hiç bir şeyin çözümü değildir. Varsa bir şikayetimiz bu insanlara ulaşabileceğimiz kanalları kullanarak şikayetlerimizi medeni bir biçimde iletmeliyiz. Bununla birlikte şikayet mercileri de fildişi kulelerinden arada sırada çıkıp kendilerine ulaşan şikayetleri değerlendirip mutlaka şikayet sahibine geri dönüş yapmalılar ki web 2.0 raconu yerini bulsun.

Görüldüğü gibi yol yordam bellidir. Sağda solda, ona buna küfür edip yakışıksız sıfatlar yakıştırıp videoya çekmek asla çözüm değildir.

Fotoğraf Notu: Bu fotoğrafı bu sabah evin balkonundan çektim. Gaziantep’te epeydir karın yağmasını bekliyorduk. Kısmet bu sabahaymış. Kar bir şehre ne kadar da yakışıyor değil mi?