Dün akşam Biga Kültür Sarayı’nda Dursun Ali Erzincanlı konserindeydik. İlk dinlediğimden andan itibaren kendisinden etkilendiğim Dursun Ali Bey’i canlı olarak dinlemek benim için oldukça heyecan verici bir olaydı. Muhteveya duyulan özlem, hasret, muhabbet sunumun güzelliği ile birleşince tabii salonun dolması kaçınılmazdı ki öyle de oldu. Üstad programına önce yeni albümünden “Hayber Fırtınası” ile başladı. Daha sonra devamlı “Sözün Sultanı”ndan dinlemeye alıştığımız “Medine’nin Gülü” ile En Sevgili’ye seslendik. Üstad programın daha sonraki kısımlarında En Sevgili’ye serisinin çoktan ezberlenmiş ve artık birer klasik olmuş Bedir, Kırk Yaşındasın, Sen Yoktun Sultanım gibi eserlerini seslendirdi.

Hakikaten yetenek denilen şeyin Allah vergisi olduğunu dün akşam bir daha anladım. Sesteki buğulu ton zaten insanı alt üst ediyor bunun yanına bir de vurgular, tonlamalar eklediğimizde ortaya bambaşka bir musiki çıkıyor. Bu kompozisyon bir fon müziği ile çerçevelendiğinde tam anlamıyla bir ses ziyafeti oluşuyor. Aslında dışarıdan baktığınızda oldukça ilginç bir durum. Sahnede bir adam, elinde bir mikrofonla ne bir rol sergileyerek, ne de bir ilüzyonla sadece sesiyle sizi bulunduğunuz yerden yüzyıllar ötesine götürüp kavurucu bir çöl sıcağını hissettirebiliyor. Sözün gücü bu olsa gerek. Milyon dolarlar harcayarak yapılan sinema filmleri bile onca görsel ve işitsel desteğe rağmen çoklukla bunu başaramıyorlar. Eskilerin söze verdiği önemi bir daha idrak ediyoruz.

Programdan son derece etkilenmiş olarak ayrıldım. Fakat içimde bir ukte kalmadı değil. Keşke Yağmur’u da okusaydı ya …