Önümüzdeki hafta içersinde -bir aksilik çıkmazsa- nihayet 1998′den beri öğrencisi olduğum Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi’nden mezun oluyorum.

Hayatımın en büyük hayal kırıklıklarından birini yaşadığım yer aslında burası. Hatanın bir kısmı bende gerçi. Aşırı beklenti gerçekten insanı sarsıyor. Üniversitenin insanın her derdine derman olabileceği oldukça büyük bir yanılgı. Aslında yanılgı olduğu kadar yılların verdiği bir maratonun, lisenin, öss’nin de haklı bir sonucu gibi geliyor insana…

İlk başta üniversitenin her türlü imkanı vermesini istiyor Anadolu’nun bağrından kopup gelen genç adam. Önce düşüncesine saygı gösterilmesini istiyor. Müfredata göre değil de kendi kafasına göre bir eğitim istiyor. Ortaya bir şeyler koyduğunda önemsenmek istiyor. Alkışları duymak istiyor. Bir şeyler yapmak istediğinde önüne kırmızı halılar serilsin istiyor. O meşhur slogan gibi “Üniversite beni kazansın” istiyor.

İşte bütün bu istekler başta değindiğim beklentiyi ve hayal kırıklığını oluşturuyor. Sonra başlıyor ayrılıklar çözülmeler…Sonuçsa yıllar sonra yazdığınız bir yazıya yeni yetme kebapçılar gibi “1998′den beri” şeklinde başlamak oluyor…

Aslında hepsi hepsi o ilk şoku atlatmakta. Geldiğin yer ne olursa olsun, beklentin ne olursa olsun, buranın gerçeğini idrak etmek. Ve aradaki uçurumu görmek. Eğer bunu yapabilirsen yapmak istediklerine ulaşman belki mümkün olabilir. Yapacağın şey sadece staratejini değiştirmek. Kafandakine ulaşmak için gideceğin yolu buraya göre inşa etmek. O zaman huzurun sadece “fil dişi kule”de olmadığını görmen mümkün olabilir.

Yinede burası bana hayatın en önemli derslerini verdi. O anlamda müteşekkir olmamamak herhalde biraz nankörlük olacaktır. Bütün bu müteşekkirlik için geçen hafta çektiğim fotoğrafları okuluma ve tarihe armağan ediyorum. Fotoğraf galerisini gezmek için lütfen bu linke tıklayın…