Öğretmenlik hayatımın ilk 23 Nisan’ı bugündü. İnsan bir de program sunucusu olunca gerçek bir bayram (!) geçirmiş oluyor. Resmi bayramların içinde en çok 23 Nisan’ı seviyorum. En azından çocuklar bugünün sevinçli bir gün olduğunun farkındalar…

Hele o anaokulu öğrencilerine bayılıyorum. Çeşit çeşit kıyafetlerle dünyanın masumluğunu üzerlerinde taşıyorlar. Belki de bizim çocuk diye bildiklerimiz onlardır. Yoksa haftada beş gün, günde altı ders, her derste kırk dakika benim kafamı şişiren yaratıklara çocuk demek çok zor. Onlara ancak canavar dememiz mümkün :)

Neyse bugün onların bayramı olduğu için fazla yüklenmeye hakkımız yok. Herkesin bayramı kutlu olsun. Bence çocukken bayramların tadını çıkarın büyüyünce bayramların eski tadı pek kalmıyor :(

Meraklısına Not :
Yukarıdaki fotoğraftaki güzellik Rusya’dan. Adı Alina. Rusya’da Batı Kaliningrad şehrinde yaşıyor. Alina bugün bayramı kutlayan çocuklarımız kadar şanslı değil, malesef anne ve babası tarafından biraz şiddete maruz kalmış. Bu yüzden Unicef‘in (Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu)koruması altında. Şu an yeni bir ailenin yanında kendisine iyi bakılıyor. Alina’nın ürkek yüreği hayattan ümidini kesmemiş. Onun en büyük hayali bir balet olmak. Elindeki bale pabuçları ile duyduğu buruk sevinç bu hayalini gerçekleştirmekte ne kadar azimli olduğunu da gösteriyor. Keşke bütün dünya çocukları bizim çocuklarımız kadar şanslı olsa…