Bugün benim günüm. Bütün öğretmenlerin günü. Gerçi hafta sonuna denk geldiği için biraz sönük geçiyor. Okulda olmadığımız için hediyeleri de kaçırdık :)

Öğretmenler günü okullarda acayip bir atmosfer oluşturuyor. Aslında benim için biraz zor geçiyor da diyebilirim. Fıtrat itibariyle zaten sıkılgan bir insanım. Öğrencilerin size teveccüh göstermesi, “öpeyim hocamcılar”, hediye vermeler falan bayağı bir sıkıntı oluşturuyor. Öğrencilerden hediye kabul etmek istemiyorum. Fakat bu sefer de çok darılıyorlar. Zaten duygusal olarak “sarhoş” gezdikleri yaşlardalar. En küçük bir tavır onların kalplerini kırmaya yetiyor. Bu yüzden harçlıklarından arttırarak aldıkları belli olan küçük hediyeleri kabul etmek zorunda kalıyorum. Biraz tuhaf sıkılganlıklarım var açıkçası. Elimi öptürmek hala çok zor bir şey :) (Belki de henüz gencim ondandır :) )

24 Kasımlar biraz anneler gününe benziyor. Sen bir sene arama sorma o gün anneler günü diye pervane ol. 24 Kasım’da da bütün medya öğretmenleri haber yapıyor. Kalan zamanlar “tacizci öğretmen”  haberlerine balıklama atlayan necip Türk medyası bugün öğretmenliğin ne derece kutsal bir meslek olduğundan dem vuruyor. Öğretmenleri acındırma furyası var bir de. Yok efendim çok az maaş alıyorlar, açlık sınırının altında yaşıyorlar, ek iş yapmak zorunda kalıyorlar, pazarda limon satıyorlar v.s. Evet belki Avrupa standartlarında maaş almıyoruz ama Türkiye standartlarında asgari ücretin yaklaşık üç katı maaş alıyoruz. Bu konuya girmeyeyim zira asabi meslektaşlarım üzerime yürüyebilir. :)

Öğretmenler gününde öğretmen psikolojisi de biraz tuhaf oluyor. Öğretmenler odası çiçek bahçesine dönüyor. Herkes yan gözle kime ne hediye gelmiş diye bakıyor. Az çiçek / hediye gelenler ister istemez inkâr edilebilir bir burukluk yaşıyorlar. Hemen akşam nereye gidelim de def-i gam eyleyelim planları yapılıyor.

Öğretmenler gününün sihri sadece bir gün sürüyor. Bugün bir melek kıvamında olan “öğrenci görünümlü canavarlar” ertesi gün olağan mesailerine geri dönüyorlar :) Medya bir takım baldırı çıplakları eğitimin çok önüne koyduğu ve koydurduğu için tacizci olmayan öğretmenlerle ilgilenmeyi gereksiz görüyor.

Neyse büyük meseleleri bırakıp kendimize bakalım. Bu sefer biraz gurbette olmamın da hasebiyle eski öğrencilerimi özlediğimi itiraf ederek yazımı bitireyim.

Not: Buradan bütün meslektaşlarımın, öğrencisi olmakla gurur duyduğum bütün hocalarımın öğretmenler gününü kutlarım.