Şu günlerde hayatımın farklı bir dönemecindeyim. Biraz buruk, biraz kuşkulu, biraz da meraklı bir bekleyiş başladı. Her memurun veya işini yer değiştirmek suretiyle yürüten herkesin başına gelen “tayin olmak” bizi de geldi buldu.
İki senedir çalıştığım Çanakkale Biga Cumhuriyet İlköğretim Okulu’ndan zorunlu hizmetimi yapmak amacıyla tayin istemiştim. Geçtiğimiz salı günü sonuçlar açıklandı. Tayinim İstanbul Bayrampaşa Mustafa Itri İlköğretim Okulu‘na çıktı.
Tabii gideceğimiz yer sıradan bir il değilde İstanbul olunca topyekün bir hayat tarzımızı değiştireceğiz anlamına geliyor. Belki şimdiye kadar karşılaşmadığımız varlığından bihaber olduğumuz bir çok sorunla veya güzellikle karşılacağız. Şimdilik görünen şey İstanbul bize imkanları vereceği gibi bu imkanların karşılığında da bizden bazı şeyler götürecek. Sonuçta İstanbul benim ilk gençlik aşklarımdan birisi. Gerçi köprünün altından çok sular aktı ama yine de maziye dayanan bir muhabbettimiz var. Devamını Oku
Hayatta ne kadar acı tesadüfler var. Bir doğum günü yazısının ardından bir vefat yazısı yazmak… Geçtiğimiz pazartesi günü sabah saatlerinde annanemi kaybettik. Evet kendisi biraz yaşlıydı, üstüne biraz da rahatsızdı ama bu acının dindirilmesinde bir nebze bile önemli değil. Her ne kadar öteler buudlu düşünmek istesek de her ölüm bizim için erken geliyor.
Efendim bugün doğum günü çocuğuyuz. Buradan ben hatırlayamadığım halde doğum günümü hatırlama nezaketinde bulunan bütün dostlara teşekkür ederim. Ayrıca çeşitli vesilelerle bir şekilde üye olduğum internet servislerine doğum günümü hatırladıkları (!) için teşekkürü bir borç biliyorum. Aslında doğum günümü kutlamak benim pek adetim değildir. Dile kolay yirmi yedi sene olmuş. Fakat kutlama töreni tertip ettiğimiz bunlardan bir kaç tanedir. Hele bir on sekiz yaş doğum günü hikayesi var ayrı bir alem. Fakiri tanıyanlar bilirler. On sekizinci yaş günümü Kepir dağında kutlamıştım. Soğuk bir devlet yurdu yatakhanesinde, elinde devletin soğuk yüzünü hatırlatan demir bardaklarla, bir şekilde renklendirilmiş ve tadlandırılmış bir su içiyorduk. Su diyorum çünkü içine ne koyup renklendirdiğimizi tam hatırlamıyorum. Muhtemelen oralet yahut başka bir içecek tozuydu. Neyse önemli olan ne içtiğimiz değil kaçıncı yaş günümü kutladığımızdı. Sanki bir Amerikan genciymiş gibi on sekize girdiğimizde çok değişeceğimizi üşünmüştük. Gençlik işte. Boş çıkan sadece o hayallerimiz de değildi. Belki de hayal kurmanın güzelliği buradadır dostlar. Hangisinin gerçekleşip gerçekleşmeyeceği belli değildir.
Her gün birçok bilgisayar programı kullanıyoruz. Üye olduğumuz birçok internet sitesine uğramadan edemiyoruz. Yıllarca evvel bir delinin ortaya attığı “sistemleri kişiselleştirilebilir yap, daha çok beğenileceksin” ilkesi mucibince bu kullandığımız programların veya bağımlısı olduğumuz sitelerin çoğunda yığınla kişiselleştirme opsiyonları var.
Lisenin sonlarına okuduğumuz rehberlik kaynaklarında “geleceğin meslekleri” en önemli başlıklardandı. Hatta çok zaman parodisi yapılmış, dalga geçilmiş bir konuydu. Kısaca ilerde çok para kazandıracak mesleklerin önceden tahmin edilmesine dayanan bir sanattı bu. Bu öngörülerden bazıları tuttu. Bazıları da tarih defterinde hatalar sayfasına yazıldı. Çünkü o yıllarda teknolojinin ve internetin bu derece insan hayatını değiştirebileceği pek düşünülmemişti.